ستاره ی شب
احساس سوختن به تماشا نمي شود، آتش بگير تا که بداني چه مي کشم
همين که پيش هم باشيم همين که فرصتي باشه همين که گاهي چشمامون تو چشم آسمون باشه همين که گاهي دنيارو با چشماي تو مي بينم همين که چشم براه تو ميون جاده مي شينم بازم حس ميکنم زنده م بازم حس مي کنم هستم بگو با بودنت دل رو به کي غير تو مي بستم؟ همين که ميشه يادت بود تو روزايي که درگيرم که گاهي ساده مي خندم گاهي سخت دلگيرم همين احساس خوبي که دلت سهم منو داره همين که اتفاق عشق براي قلبم افتاده بازم حس مي کنم زنده م بازم حس مي کنم هستم بگو با بودنت دل رو به کي غير تو مي بستم؟ ميگن به ياد يكي بخوابي خوابشو ميبيني! مي ميرم برات تا هميشه ببينمت! براي تو مي نويسم که بودنت بهار و نبودنت خزاني سرد است تويي که تصور حضورت سينه بي رنگ کاغذم را نقش سرخ عشق مي زند در کوير قلبم از تو براي تو مي نويسم اي کاش در طلوع چشمان تو زندگي مي کرد تا مثل باران هر صبح برايت شعري مي سرودم آن گاه زمان را در گوشه اي جا مي گذاشتم و به شوق تو اشک مي شدم و بر صورت مه آلودت مي لغزيدم اي کاش باد بودم و همه عصر را در عبور مي گذراندم تا شايد جاده اي دور هنوز بوي خوب پيراهنت را وقتي از آن مي گذشتي در خود داشته باشد که مرهمي شود براي دلتنگي هايم مثل بارون جنس رويا ، رنگ حرفات آسموني ، طمع حرفات طمع بارون ، حرف لبهات هم زبوني ، بين اين همه مسافر ، تو يي که برام ميموني ... آري نازنينم قلبم را به توباخته ام قلبي كه زخم خورده دشنه داغ بي وفايي است و ابراز علاقه تو مرحمي است بر دردهاي آن. دوستت دارم من اگر روح پريشان دارم من اگر غصه هزاران دارم گله از بازي دوران دارم دل گريان، لب خندان دارم به تو و عشق تو ايمان دارم... در غمستان نفسگير، اگر نفسم مي گيرد آرزو در دل من متولد نشده، مي ميرد يا اگر دست زمان در ازاي هر نفس جان مرا مي گيرد من اگر پشت خودم پنهانم من اگر خسته ترين انسانم به وفاي همه بي ايمانم دل گريان، لب خندان دارم به تو و عشق تو ايمان دارم... نه از آغاز، چنين رسمي بود پس از اَفرينش اَدم خدا گفت به او: نازنينم اَدم با تو رازي دارم اندکي پيشتر اَ اَدم اَرام و نجيب اَمد پيش زير چشمي به خدا مي نگريست محو لبخند غم آلود خدا دلش انگار گريست نازنينم اَدم ( قطره اي اشک ز چشمان خداوند چکيد ) ياد من باش که بس تنهايم بغض آدم ترکيد، گونه هايش لرزيد و به خدا گفت : من به اندازه ي .... من به اندازه ي گلهاي بهشت .....نه ... به اندازه عرش ..نه ....نه من به اندازه ي تنهاييت اي هستي من، دوستدارت هستم اَدم کوله اش را بر داشت خسته و سخت قدم بر مي داشت راهي ظلمت پر شور زمين طفلکي بنده غمگين، اَدم در ميان لحظه ي جانکاه هبوط زير لبهاي خدا باز شنيد که گفت : نازنينم اَدم، نه به اندازه ي تنهايي من نه به اندازه ي عرش، نه به اندازه ي گلهاي بهشت که به اندازه يک دانه گندم فقط، يادم باش نازنينم اَدم، نبري از يادم!!! پرنده بر شانه های انسان نشست. انسان با تعجب رو به پرنده کردو گفت: اما من درخت نیستم تو نمی توانی بر شانه های من آشیانه بسازی امروز اولین سالگرد تولد ستاره ی شب بود تولدش با تولد امام رضا مصادف بود. یه همچین روزی با بچه های دانشگاه توی قسمت فناوری اطلاعات راه آهن تهران کارورزی مونو می گذروندیم که این وبلاگ به دنیا اومد. (یادش بخیر) واقعا روزای قشنگی بودند. این وبلاگ یادگار اون روزای پر از خاطره است که تقدیمش میکنم به همه دوستای عزیزم و یاد بچه های راه آهن و دانشگاه و همچنین استاد گرانقدرم را گرامی میدارم. به امید سعادت و سلامت همگی. عزیز من سنگ صبور غمهام به دیدنم بیا که خیلی تنها دردهاي من تو به من خنديدي و نمي دانستي من به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدم باغبان از پي من تند دويد سيب را دست تو ديد غضب آلود به من كرد نگاه سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك و تو رفتي و هنوز، سالهاست كه در گوش من آرام آرام خش خش گام تو تكرار كنان مي دهد آزارم و من انديشه كنان غرق در اين پندارم كه چرا باغچه كوچك ما سيب نداشت جواب زيباي فروغ فرخ زاد به حميد مصدق" من به تو خنديدم چون كه مي دانستم تو به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدي پدرم از پي تو تند دويد و نمي دانستي باغبان باغچه همسايه پدر پير من است من به تو خنديدم تا كه با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم بغض چشمان تو ليك لرزه انداخت به دستان من و سيب دندان زده از دست من افتاد به خاك دل من گفت: برو چون نمي خواست به خاطر بسپارد گريه تلخ تو را و من رفتم و هنوز سالهاست كه در ذهن من آرام آرام حيرت و بغض تو تكرار كنان مي دهد آزارم و من انديشه كنان غرق در اين پندارم كه چه مي شد اگر باغچه خانه ما سيب نداشت!!!
ونه فرجام، چنان خواهد شد
که کسي جز تو، تورا دريابد
تو در اين راه رسيدن به خودت، تنهايي
ظلمتي هست، اگر
چشم از کوچه ي ياري، بردار
وفراموش کن اين، کهنه خيال
نور فانوس رفيقي، که تورا دريابد
دست ياري، که بکوبد در را
پرده از پنجره ها برگيرد، قفل را بگشايد
کوله بارت بردار
دست تنهايي خود را توبگير
واز آئينه بپرس
منزل روشن خورشيد، کجاست؟
شوق دريا اگرت هست، روان بايد بود بود
ورنه، در حسرت همراهي رودي، به زمين
خواهي شد
مقصد از شوق رسيدن، خاليست
راه، سرشاراميد
وبدان، کين امروز
منتظر فردايي است
که تو ديروز، در اميد وصالش بودي
بهترين لحظه ي راهي شدنت، اکنون است
لحظه را دريابيم
باور روز،براي گذر از شب، کافيست
و از آغاز،چنين رسمي بود
که سرانجام،چنين خواهد شد...
پرنده گفت: اما من فرق درخت و آدمها را خو ب می دانم. اما گاهی پرنده ها و آدمها را اشتباه می گیرم.
انسان خندید و به نظرش این خنده دارترین اشتباه ممکن بود.
پرنده گفت: راستی چرا پر زدن را کنار گذاشتی؟
انسان منظور پرنده را نفهمید ، اما باز هم خندید.
پرنده گفت: نمی دانی، برفراز آسمان چقدر جای تو خالیست!
انسان دیگر نخندید. انگار ته ته خاطراتش چیزی را به یاد آورد. چیزی که نمی دانست چیست. شاید یک آبی دور. یک اوج دوست داشتنی.
پرنده گفت: غیر از تو، پرنده های دیگری را هم می شناسم که پر زدن از یادشان رفته است. درست است که پرواز برای یک پرنده ضروری است، اما اگر تمرین نکند، فراموش می شود.
پرنده این را گفت و پر زد.
انسان رد پرنده را دنبال کرد تا این که چشمش به یک آبی بزرگ افتاد و به یاد آورد روزی نام این آبی بزرگ بالای سرش، آسمان بود و چیزی شبیه دلتنگی توی دلش موج زد.
آنوقت خدا بر شانه های کوچک انسان دست گذاشت و گفت: یادت می آید، تو را با دو بال و دو پا آفریده بودم؟ زمین و آسمان هر دو برای تو بود. اما تو آسمان را ندیدی. راستی، عزیزم، بالهایت را کجا جا گذاشتی؟
انسان دست بر شانه هایش گذاشت و جای خالی چیزی را احساس کرد.
آنوقت رو به خدا کرد و گریست.
آموخته ام كه : زندگي جدي است ، ولي ، ما نياز به دوستي داريم ، كه لحظه اي با او از جدي بودن دور باشيم .
آموخته ام كه : تنها چيزي که يك شخص مي خواهد ، تنها ، دستي است براي گرفتن دست او و قلبي براي فهميد نش .
آموخته ام كه : هميشه براي كسي كه به هيچ عنوان قادر به كمكش نيستم ، دعا كنم .
آموخته ام كه : لبخند ارزانترين راهي است ، كه مي توان با آن نگاه را وسعت بخشيد .
آموخته ام كه : بايد شكر گزار باشيم ، كه خدا هر آنچه را که مي طلبيم ، به ما نمي دهد .
آموخته ام كه : گاهي مهربان بودن ، بسيار مهمتر از درست بودن است .
آموخته ام كه : عشق ، مركب حركت است ، نه مقصد حركت ، نه زمان .
آموخته ام كه : اين عشق است كه زخمها را شفا مي دهد.
آموخته ام كه : مهم بودن خوب است ، ولي خوب بودن ، از آن مهمتر.
آموخته ام كه : خوشبختي ، جستن آن است ، نه پيدا كردن آن .
آموخته ام كه : تنها اتفا قا ت كوچك زندگي است ، كه زندگي را تماشايي مي كند.
آموخته ام كه : خداوند متعال همه چيز را در يك روز نيافريد ، پس چطورمي شود كه من همه چيز را در يك روز بدست آورم .
آموخته ام كه : چشم پوشي از حقايق ، آنها را تغيير نمي دهد.
آموخته ام كه : در جست و جوي محبت و خوشبختي ، زماني براي تلف كردن وجود ندارد.
آموخته ام كه : اگر در ابتدا موفق نشدم ، با شيوه اي جديدتر ، دوباره بكوشم.
آموخته ام كه : موفقيت يك تعريف دارد :(باور داشتن موفقيت)
آموخته ام كه : تنها كسي كه مرا شاد مي كند ، کسي ست كه مي گويد تو مرا شاد كردي .
آموخته ام كه : هر چه زمان كمتري داشته باشيم ، كارهاي بيشتري انجام ميدهيم .
آموخته ام كه : به چيزي كه دل ندارد ، نبايد دل بست.
آموخته هايمان را به يکديگربياموزيم
جامه نيستند
تا ز تن در آورم
چامه و چکامه نيستند
تا به رشته ي سخن درآورم
نعره نيستند
تا ز ناي جان بر آورم
دردهاي من نگفتني
دردهاي من نهفتني است
دردهاي من
گرچه مثل دردهاي مردم زمانه نيست
درد مردم زمانه است
مردمي که چين پوستينشان
مردمي که رنگ روي آستينشان
مردمي که نامهايشان
جلد کهنه ي شناسنامه هايشان
درد مي کند
من ولي تمام استخوان بودنم
لحظه هاي ساده ي سرودنم
درد مي کند
انحناي روح من
شانه هاي خسته ي غرور من
تکيه گاه بي پناهي دلم شکسته است
کتف گريه هاي بي بهانه ام
بازوان حس شاعرانه ام
زخم خورده است
دردهاي پوستي کجا؟
درد دوستي کجا؟
اين سماجت عجيب
پافشاري شگفت دردهاست
دردهاي آشنا
دردهاي بومي غريب
دردهاي خانگي
دردهاي کهنه ي لجوج
اولين قلم
حرف حرف درد را
در دلم نوشته است
دست سرنوشت
خون درد را
با گلم سرشته است
پس چگونه سرنوشت ناگزير خويش را رها کنم؟
درد
رنگ و بوي غنچه ي دل است
پس چگونه من
رنگ و بوي غنچه را ز برگهاي تو به توي آن جدا کنم؟
دفتر مرا
دست درد مي زند ورق
شعر تازه ي مرا
درد گفته است
درد هم شنفته است
پس در اين ميانه من
از چه حرف مي زنم؟
درد، حرف نيست
درد، نام ديگر من است
من چگونه خويش را صدا کنم؟
"قيصر امين پور"
| :قالبساز: :بهاربیست: |
از برگهاي چنار
سر مي خورم روي گندم
و تو
بي هوا
هورا مي کشي
براي بوسه اي خيس
زير برگهايي
که هنوز
چکه مي کنند...
